Zanim wejdziesz, przeczytaj :)

1) Materiały wykorzystane przez nas ( zdjęcia, rysunki, opisy ) służą tylko celom dydaktyczno - informacyjnym, nie czerpiemy z działalności żadnych korzyści. Wykorzystujemy materiały zarówno własne, jak również pozyskane w internecie, lecz tylko by ukazać czytelnikom piękno naszego świata :). Materiał internetowy pozyskujemy legalnie (nie jest on zastrzeżony prawami autorskimi, pochodzi ze źródeł masowych i edukacyjnych) - nie kradniemy niczyjej pracy. Jeśli jednak znajdziesz u nas swoje materiały bez wyraźnej zgody (mogło zdarzyć się niedopatrzenie z naszej strony) i poczujesz się urażony - prosimy, poinformuj nas, a natychmiast znikną one z naszych łamów :)
2) Blog nie ma charakteru naukowego. Jest to strona popularyzatorska. W miarę naszych możliwości (i ponieważ historia to nasze hobby) staramy się jak najwięcej umieszczać informacji historycznych oraz korzystać z literatury tematycznej, niemniej nie gwarantujemy "nieomylności" :)
3) Ilustracje opatrzone znakiem wodnym są naszą prywatną własnością. Jeśli znalazłeś tutaj przydatną ilustrację - napisz do nas. Podobnie rzecz ma się z zamieszczanymi tekstami.

Komentarze

Przywracamy możliwość komentowania wpisów na blogu. Oczywiście przypominamy, że komentarze anonimowe nie będą mogły liczyć na odpowiedź :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wilsznia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wilsznia. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 października 2017

Oczami wędrowca - Wilsznia

Witajcie,

dzisiaj chcemy zabrać Was w miejsce odludne, gdzie dzisiaj królują lasy i podopieczni Magurskeigo Parku Narodowego. Miejsce jakże typowe dla Beskidu Niskiego. Trudno wręcz uwierzyć, że kiedyś była tutaj wioska, słychać było gwar codziennych rozmów i porykiwanie bydła. A tak było w Wilszni jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Zapraszamy do lektury

Stare jabłonie i młode nasadzenia w Wilszni

Tereny dawnej wsi Wilsznia znajdują się w dolinie potoku noszącego tą samą nazwę. Od północy wieś zamykały stoki wzgórza Dił (583 m n. p. m.) i Wadernika (565 m n. p. m.). Od południa wioska opierała się o opadające do doliny grzbiety Łazyki i Berdziawy.  Od wschodu wieś graniczyła z nieistniejącą również wsią Smereczne, a od zachodu - sąsiadowała z Olchowcem.

Na początek nieco historii:

Nie wiele wiadomo o początkach samej osady. Na pewno istniała już w XVIII wieku, a zapewne powstała co najmniej  w wieku XVII. Prawdopodobnie początkowo była to kolonia wsi Olchowiec, służąca mieszkańcom do wypasu zwierząt, z czasem zasiedlona. W dokumentach pierwsze wzmianki pochodzą z 1784 roku. Niewiele można powiedzieć o wiosce w jej początkach - znajdowała się nieco na uboczu, w ciasnej dolinie potoku, a ponieważ nie wiódł tutaj żaden trakt,żadna droga - nikt tu zbyt często nie zaglądał.  Co też i było dla mieszkańców raczej powodem do radości, bo w ten sposób unikali większych zawieruch dziejowych. Według Z. Budzyńskiego w 1785 roku we wsi żyło 150 grekokatolików. 
Tereny te były własnością prywatną. Np. w XIX wieku właścicielami byli bracia Thonet z Wiednia (synowie słynnego Michaela Thonet, pioniera przemysłu meblowego w ówczesnych Austro- Węgrach), właściciele tarkaku i fabryki mebli giętych w Barwinku.

Przyczółki dawnego mostu - chyba powojennego..

W XIX wieku Ignacy Łukasiewicz, pionier przemysłu naftowego i twórca słynnej lampy naftowej, założył w Wilszni kopalnię ropy naftowej. Dało to możliwość dodatkowego zarobku. Bo trzeba zaznaczyć, że mieszkańcom żyło się tutaj raczej biednie. Nie brakowało gruntów, jednak były one niezbyt urodzajne, i wykorzystywano je jako pastwiska, głównie dla owiec. Dodatkowo pola znajdowały się na stokach wzgórz, i dotarcie do nich możliwe było często tylko na piechotę. Tak samo wyglądały zbiory. Do dzisiaj w układzie (np na mapach LIDAR) można zobaczyć zachowany tarasowy układ dawnych pól. Mieszkańcy Wilszni zarabiali na życie sprzedając płótno i wełnę, a także drewno z okolicznych lasów, będących ich prywatną własnością.  Drewno wożono  często daleko, bo aż do Krosna. Taka wyprawa zajmowała ponad jedną dobę, a organizowało ją zawsze kilku mieszkańców - w grupie łatwiej było przeprowadzać zaprzęgi przez wzgórza i brody. Wiele drewna sprzedawano też oczywiście do Barwinka. Dodatkowo w okresie żniw chłopi chodzili pracować na dworach na Pogórzu oraz na Słowacji. Innym źródłem zarobku była emigracja - w XIX wieku z każdej rodziny ktoś wyjechał do Ameryki, by zacząć nowe, lepsze życie. I wielu się powiodło. Wedle spisu, w 1880 roku mieszkało w Wilszni 190 Rusinów (Łemków), a w roku 1898 - 191 osób (mieszkających w 33 domach). Jednak sama osada była rozległa - na rodzinę przypadało po 20 - 30 ha gruntów!
Co ciekawe, nazwa wsi, tak samo jak sąsiedniego Olchowca, wywodzi się właśnie od olchy (w języku łemkowskim wilcha). A tych drzew tu nie brakowało, bo teren jest tutaj podmokły, a olchy przecież lubią takie wilgotne brzegi cieków wodnych.

Tablica informacyjna

I stara droga, którą można dojść na cmentarz wiejski. Zobaczycie ją kilkanaście metrów przed tablicą (idąc od Olchowca)

Wielka Wojna właściwie ominęła Wilsznię. Wieś znajdowała się na uboczu, nie było tutaj dobrych dróg, sztaby więc nie zainteresowały się osadą. Tą wojnę wieś przetrwała...
Jak wspomnieliśmy, problemem był brak dobrej drogi. Domy stawiano blisko potoku, a jako że dolina była wąska, nie zawsze starczyło miejsca na wytyczenie drogi wiejskiej. Dlatego też w wielu miejscach wiodła ona bezpośrednio korytem potoku. W okresie wezbrań nie łatwo było się tędy poruszać... Także droga do Smerecznego nie należała do najlepszych - podmokła, często była wręcz nieprzejezdna. Pozostało tak zresztą do dziś - wie to każdy, kto szedł przez Wilsznię do Smerecznego szlakiem... Dawni mieszkańcy więc często korzystali z wąskich leśnych ścieżek, chcąc dostać się do sąsiednich miejscowości.
Jeśli chodzi o liczbę ludności, zmiany były niewielkie - np. w 1900 roku było tutaj 219 mieszkańców w 36 domach.

We wsi nie było cerkwi. Wilsznia była częścią parafii grekokatolickiej w Olchowcu, i mieszkańcy uczęszczali na nabożeństwa tutaj. Jednak w dobie Schizmy Tylawskiej, cała wieś w 1927 roku przeszła na prawosławie, i stała się częścią parafii prawosławnej w Mszanie. Tam też uczęszczano do cerkwi. Dopiero w 1935 roku wilsznianie zbudowali własną świątynię (z pomocą mieszkańców Smerecznego) , ulokowaną nad brzegiem potoku. Cerkiew wzniesiono z jodłowego drewna, i przykryto białą blachą. W roku 1931 roku w 28 domach mieszkało 188 osób.

Cmentarz wiejski. Niewiele ocalało


W górnej części jest rumowisko - pozostałość po murze lub konstrukcji

Jednak czas spokoju szybko się zakończył. W 1939 roku bowiem wybuchła II wojna światowa, która przyniosła wiele złego okolicznym wioskom. Sama kampania wrześniowa nie pozostawiła po sobie zniszczeń. Okupant oczywiście egzekwował "swoje prawa" jak np. kontyngenty żywności czy obowiązki pracy dla "Wielkich Niemiec", ale było raczej spokojnie. Pierwsza tragedia miała miejsce na przełomie 1943/44 roku, kiedy to zabrano ze wsi kilkoro upośledzonych mieszkańców. Zostali oni następnie zamordowani w okolicach kamieniołomu w Lipowicy. Prawdziwe piekło jednak zgotowała mieszkańcom bitwa dukielsko - preszowska we wrześniu 1944 roku. Armia Czerwona, chcąc ruszyć na pomoc powstańcom słowackim walczącym z Niemcami, próbowała przebić się w rejonie przełęczy Dukielskiej. Niemcy i Węgrzy zdołali jednak zebrać odpowiednie siły, i walki się przedłużały, powiększały się straty armii i ludności cywilnej. W Wilszni bronił się otoczony radziecki Korpus Kawalerii - jego zadaniem było sianie zamętu na tyłach Wehrmachtu, jednak oddział został otoczony. Jednostce udało się z ciężkimi stratami wydostać z kotła, jednak za ten sukces drogo zapłaciły okoliczne wsie. Wilsznia i Smereczne zostały zniszczone. Mieszkańcy, którzy ukryli się w okolicznych wąwozach nie mieli do czego wracać. Niemal wszystkie chałupy spłonęły. Wielu z nich zginęło od zabłąkanych pocisków.. Przed walką Niemcy chcieli ich wysiedlić (obawiali się zamieszania na tyłach) jednak mieszkańcy pokryli się w lasach. Straty były bardzo duże. Problemem były też pozostawione liczne niewybuchy amunicja, materiały wybuchowe. Podczas walk zniszczeniu uległa także cerkiew.

Po tym brodzie należy przejść, by dotrzeć do cerkwiska (jednego z 3) i krzyża. Bród znajdziecie na prawo od przyczółka mostu

Nie dziwi więc fakt, że niemal wszyscy wilsznianie postanowili wyjechać w 1945 roku na Ukrainę, do dzisiejszego okręgu lwowskiego. Pozostały tutaj tylko dwie osoby, które zostały z kolei wysiedlone 28 maja 1947 roku w ramach Akcji Wisła. Wieś całkowicie opustoszała, i już nie została odbudowana.
Co ciekawe, w latach 1977-81 nosiła nazwę Olszanka - fakt dość dziwny, jako ze osada była bezludna..

Wiosną lub jesienią można dostrzec pozostałości po zabudowie

Po zakończeniu wojny okoliczne pastwiska wykorzystywał PGR w Mszanie, i gospodarował tutaj aż do lat 90, czasu upadku państwowych gospodarstw..
Długo po wojnie znajdowano w okolicy niewybuchy - granaty artyleryjskie i moździerzowe, pociski, amunicję strzelecką, a także elementy wyposażenia czy broni. Mieszkańcy z wsi, które przetrwały zazwyczaj starali się usuwać zagrożenie własnymi metodami. Na szczęście wypadki przy takich czynnościach były sporadyczne. Gdy już nie prowadzono tutaj wypasów zwierząt z PGR - u, opustoszała wioska zaczęła zarastać, przyroda szybko zatarła ślady po kilkuwiekowej tradycji. Zresztą, wcześniej zrobiły to działa..

Tereny wsi znalazły się w 1995 roku w granicach Magurskiego Parku Narodowego. Pracownicy parku ustawili na terenie wsi tablicę informacyjną z opisem dawnej wioski, zdjęciami i mapą obrazującą obecny krajobraz oraz zarysy dawnego układu wsi.

Jedno z trzech domniemanych miejsc po cerkwi, znajduje się na lewo od ścieżki wspomnianej w tekście

Co pozostało po dawnej wiosce? Bardzo niewiele. Właściwie, jeśli iść by tylko szlakiem - nie zobaczycie nic. Po wiosce pozostał cmentarz. Trudno jest go znaleźć, i trzeba odbić ze szlaku, co na terenie parku nie zawsze jest możliwe, tylko w określonych porach. Najpierw trzeba dojść do wspomnianej tablicy. Tu, obok trzeba odnaleźć odbicie zarastającej dawnej drogi - jeśli idziecie od strony Olchowca, owe odbicie będzie po Waszej prawej stronie. Jeśli traficie na wspomnianą drogę, to należy iść jakieś 150 - 200 metrów do góry, i szukać po lewej stronie prześwitu - tam dojdziecie do cmentarza. Niewiele na nim pozostało, jednak jest oczyszczony z chaszczy. Znajdziecie na nim jeden kamienny nagrobek oraz prosty, metalowy krzyż. Miejcie przy sobie koniecznie mapę, ułatwi Wam nieco zadanie. My dopiero za trzecim razem trafiliśmy w to miejsce, i to przy dużej pomocy Dariusza Zająca (autor strony: www.beskid-niski-pogorze.pl). Wielkie dzięki!

Na takie studnie trzeba uważać. Dlatego też lepiej ze szlaku nie schodzić..

Kolejnym śladem po dawnej wsi jest cerkwisko. Tutaj jest mały problem, bo sugerowane są trzy lokalizacje. Najbardziej prawdopodobną jest ta wskazywana na stronie apokryfruski.org, tj. przy potoku Wilsznia, u podnóża cmentarza (lecz po drugiej stronie potoku!). Trafiliśmy tam również częściowo dzięki Dariuszowi. Blisko potoku zobaczycie charakterystyczne miejsce, z nieco wyróżniającymi się krzaczorami. Znaleźć tam można ślady solidnej, chociaż rozsypanej już podmurówki pod dość duży obiekt. Dojdziecie tam, przechodząc po płytach przez potok. Przejście znajduje się na prawo od tablicy - trzeba zboczyć ze szlaku. Po przejściu idziemy na prawo polną drogą, wciąż widoczna i używaną przez pracowników parku. Do cerkwiska idzie się jakieś 300 metrów. Druga lokalizacja to ruiny obiektu przy wspomnianej drodze. Po przejściu około 150-200 metrów trzeba wyglądać po lewej stronie dużej kępy drzew, tam znajdziecie rozsypaną podmurówkę, ułożoną z dużych kamieni. Chociaż (przynajmniej naszym zdaniem) jest to pozostałość po zwykłej chyży. Trzeciego obiektu już nie przeglądaliśmy, bo znajduje się całkowicie w chaszczach, i dojście tam nie jest łatwe, bo i teren jest podmokły, ale też i uznaliśmy, ze lokowanie cerkwi w takim miejscu nie miałoby sensu. Najbardziej prawdopodobne są opcje 1 (koło potoku) i 2(przy drodze), przy czym do nas przemawia najbardziej opcja nr 1.

Inne domniemane miejsce po cerkwi - nasza "opcja nr 1"



Na koniec dodamy, że jeśli pójdziecie wspomnianą drogą dalej, to zobaczycie przepiękny krzyż przydrożny z 1909 roku. Jedyny jaki tutaj pozostał. Ale uważajcie, bo niedaleko niego mieszkają żarłoczne mrówki...
Poza cmentarzem, miejscem po cerkwi i krzyżem niewiele pozostało po dawnej wasi. Właściwie tylko drzewa owocowe - stare jabłonie, wierne towarzyszki łemkowskich siedzib, a w gęstwinie pewnie (wczesną wiosną lub późną jesienią) wprawny poszukiwacz odnajdzie jakieś resztki podmurówek lub zapadłe piwnice, a także studnie, więc trzeba uważać.

Krzyż przydrożny, dziś znajdujący się w lesie.. Piękny, prawda?

Cieków wodnych jest tutaj dostatek, dodatkowo bardzo urokliwych

Przez Wilsznię prowadzi żółty szlak pieszy z Tylawy do Olchowca i dalej na Baranie. Bardzo malownicza trasa, chociaż miejscami już mocno rozjeżdżona przez... quady i maszyny do zrywki drzew. Na quadowców się tam dwa razy natknęliśmy, a zrywka - no cóż, to zupełnie inny temat. Ale poza tym jest to świetna trasa, a Wilsznia aż zachęca, by przystanąć, podziwiać łąki czy brzegi potoku. Na prawdę klimatyczne miejsce. Atrakcją jest też pokonywanie potoku w bród. Miejsce to o każdej porze roku musi wyglądać fantastycznie. I na dodatek turystów wielu się tu nie spotyka, więc można spokojnie relaksować się pobytem na łonie natury. Wędrując tędy pamiętajcie, że to jest teren Parku Narodowego, i dbajcie, by pozostawić po sobie porządek i miłe wspomnienia, nie zaś przerażone zwierzęta i bałagan. Pamiętajcie też, w jaki sposób ukształtowała się dzisiejsza Wilsznia, i czemu należy zawdzięczać urokliwe krajobrazy. Nie zapomnijcie też o dawnych mieszkańcach - dla nich był to dom, mała ojczyzna, dla nas, turystów to tylko atrakcja.

Cóż, z naszej strony to dzisiaj tyle. Bardzo nam miło, że odwiedzacie nasz blog, zaglądacie na fan-page i na Instagrama. I miło nam, że te informacje są dla Was często przydatne. Z takim zamysłem ta strona powstała, i cieszymy się, że możemy komuś odrobinę pomóc.

Pozdrawiamy!








Źródła inf.:

Luboński P., 2012, Beskid Niski. Przewodnik dla prawdziwego turysty
Grzesik W., Traczyk T., Wadas B., 2012, Beskid Niski od Komańczy do Wysowej
Cerkwie drewniane Karpat: Polska i Słowacja, 2003, Michniewscy M. i A., Duda M.
Czajkowski J., 1999, Studia nad Łemkowszczyzną
www.apokryfruski.org
pl.wikipedia.org
tablica informacyjna MPN

niedziela, 18 września 2016

Za żółtymi znakami: szlak pieszy Tylawa - Olchowiec - Baranie

Witajcie,
wracając po wakacjach mamy w głowach pełno wspomnień związanych z tym czasem. I mimo, że był to dość szalony okres w naszym życiu znaleźliśmy nieco czasu na wędrówki po Niskim. Jedną z nich było przemierzenie żółtego szlaku od Tylawy do Baraniego. Niestety z braku czasu i niedoborów fizycznych nie przeszliśmy na raz tego szlaku. Choć ma to chyba swoje plusy.

kościół (dawna cerkiew)  p.w. Wniebowzięcia MB

Więc od początku. Jako tako szlak w Tylawie zaczyna się od przystanku znajdującego się przy skrzyżowaniu dróg w kierunku na Barwinek i na Komańczę (897). My naszą wędrówkę zaczęliśmy od kościoła p.w. Wniebowzięcia MB (dawniej cerkiew greckokatolicka p.w. Bogurodzicy) z 1787 roku. Jednak polecamy cofnąć się niewielki kawałek drogi by zobaczyć kaplicę prawosławną p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy wzniesioną w miejscu czasowni prawosławnej rozebranej w 1946 r. Jest to o tyle ważne miejsce, że w Tylawie zaczęła się Schizma Tylawska. Wracając do  cerkwi unickiej zawiera podobno piękny XVIII wieczny ikonostas, którego niestety nie udało nam się zobaczyć. Niestety ten odcinek szlaku nie należy do najprzyjemniejszych, ponieważ prowadzi wzdłuż krajowej 9-tki, będącej częścią trasy europejskiej E 371. Jednak za drugim przystankiem (nie licząc tego na skrzyżowaniu) niemal na przeciwko restauracji Domenico  z zajazdem i sklepem jest zejście na bardziej spokojniejszą część trasy. Zejście jest dobrze oznaczone więc nie ma się co obawiać, że je przeoczycie. Po drodze miniecie dwa krzyże, właściwie ukryte za nasypem drogowym.

na szlaku...



Tu zaczyna się dobra kamienista droga, tak, że jeżeli ktoś ma potrzebę może spokojnie poruszać się czterema kołami, aż do szlabanu który znajduje się ok. 500 metrów przed kaplicą w Smerecznym. My swój środek transportu zostawiliśmy pod kościołem (cerkwią) i serdecznie polecamy piesze przejście tego odcinka, ponieważ jest bardzo malowniczy.Jeżeli zaś chodzi o rowery (szlak ten od zejścia biegnie równolegle z zielonym rowerowym) to o ile na tym odcinku może nie być większych problemów, o tyle na dalszej trasie może już problem się pojawić. Wskazana jest dobra kondycja i wyposażenie. Mieliśmy okazje spotkać starszą parę, która była bardzo rozczarowana stanem i skalą trudności "ścieżki rowerowej". Być może byli pierwszy raz w Beskidzie Niskim, który niechlubnie słynie z niezbyt dobrych ścieżek rowerowych. Ale wracając do trasy. Przemierzaliśmy ją w piękne słoneczne przedpołudnie. Wokoło wszystko mocno pachniało rozmaitym zielem. Tak wędrowaliśmy sobie, aż do kaplicy w Smerecznym. W sumie z zamysłu autorki - Margarity Sandowycz - Bąkowskiej miało być to skrzyżowanie chaty łemkowskiej z dzwonnicą. W środku znajduje się faktycznie dzwon z nazwą wsi. Drugi taki obiekt znajduje się w Regietowie Wyżnym. Jednak tak na prawdę nie wiemy obecnie gdzie zaczynało się, a gdzie kończyło Smereczne. Próbowaliśmy szukać pozostałości ruin strażnicy niemieckiej, ale lato nie jest najlepszym okresem do tego rodzaju wypraw. Coś udało się nam znaleźć, ale do dnia dzisiejszego nie jesteśmy pewni co to :)A wielka szkoda. Jedynie co wiemy o Smerecznym to m.in. to, że powstało w XVI wieku. W 1880 liczyło zaledwie 158 mieszkańców. Została zniszczona doszczętnie podczas bitwy dukielskiej 1944 roku. Sami zaś mieszkańcy wyjechali rok później na Ukrainę.

kaplica w Smerecznym

Dalej droga pnie się pod górę i to dość ostro. Jednak bytnością tego wzniesienia na tym miejscu nie byliśmy zdziwieni, gdyż z mapy dostrzegliśmy, że znajduje się tam punkt widokowy. Jak na Niski -  punkt całkiem przedni. Pogoda nam sprzyjała, więc widoki były przepiękne.Ale jak to w górach jest reguła - jest pod górkę - będzie z górki. Myślę, że w życiu też tak jest:). W sumie to szliśmy środkiem łąki, mimo, ze znaki biegły skrajem. Mieliśmy je jednak cały czas na oku-a po co nadrabiać drogi? Poza tym wiedzieliśmy, że mamy przekraczać granicę Magurskiego Parku Narodowego oznaczonego przez tablicę. I praktycznie od tej magicznej granicy zaczynają się trudności z poruszaniem. I nie mam tu na myśli, że nagle nogi odmówiły nam posłuszeństwa (choć one też coś tam się sprzeciwiały) tylko spotkaliśmy wszędobylskie pokłady błota. Co dosłownie parę kroków musieliśmy przeskakiwać błotko czy też omijać kałużę. Ale bez tego nie było by tak wesoło. Z nami jak z dziećmi brudne=szczęśliwe. Przez ten czas rozglądaliśmy się uważnie, ponieważ szukaliśmy cerkwiska w Wilszni. O ile cerkwisko udało się nam chyba znaleźć, o tyle niestety nie odnaleźliśmy cmentarza. Na miejscu dawnej wsi znajduje się tablica z opisem miejscowości, która nieco nam pomogła, ale i pogmatwała w głowach -a może to z gorąca nie mogliśmy się skupić? Ale kto wie może jeszcze wrócimy w tamte tereny w innym czasie z bardziej sprzyjającą pogodą. Na pewno jesienia, gdy roślinność nie jest taka bujna. Po jakimś niedalekim odcinku dochodzimy do jednej z niewielu pozostałości po Wilszni a mianowicie do krzyża przydrożnego. Za nim niemalże po paru krokach znacznie poprawia się droga, która wiedzie do Olchowca. Ale Olchowiec to inna historia




Do Olchowca pojechaliśmy na kermesz wiosną. W sumie to od zawsze byliśmy ciekawi jak to wszystko wygląda. I szczerze jest to bardzo podobne do "naszych" odpustów. Cóż jakoś byliśmy przekonani, że jest to bardziej religijne niż komercyjne wydarzenie. Niemniej jednak warto być na tej imprezie. Ale do rzeczy. Tuż obok cerkwi, która swoją drogą jest urocza, znajduje się kamienny mostek (który jest obecnie remontowany), a który urzekł Kubę. Na wejście na szlak czekaliśmy na naszego dobrego znajomego, który przyjechał wraz z swoim kolegą. Nasz kochany artysta nieco się zagubił na Beskidzkich ścieżkach i wyruszyliśmy później niż zamierzaliśmy jednak humory nam dopisywały. Tutaj spory kawałek drogi przemierzyliśmy samochodami. Ale to dlatego, że chcieliśmy nadgonić nieco czasu. Naprzeciwko jakiejś agroturystyki zostawiliśmy nasze cztery koła i ruszyliśmy na wędrówkę zdobywać Baranie.


Śliczna salamandra, którą spotkaliśmy po drodze na szczyt




Droga na nie jest całkiem przyjemna i porównując do innych szczytów z Korony Beskidu Niskiego stosunkowo łatwa. Bardzo urocza i urozmaicona potoczkami, z których spragnieni świeżej wody korzystaliśmy. Droga wiedzie cały czas wiedzie przez las, a w lesie natknęliśmy się na jednego z jego mieszkańców, a mianowicie smoka karpackiego czyli salamandrę plamistą. Przeurocza gadzina. Tak naprawdę wzniesienie i jakiekolwiek wchodzenie pod górkę zaczyna się pod koniec trasy. Oczywiście szczęśliwi zdobyliśmy ten szczyt i jakie było nasze zdziwienie, gdy zobaczyliśmy na górze turystów, którzy spali w tamtejszej chatce. Chatka jak na turystyczną - bardzo przyjemna. Na Baranim nie można pominąć tego, że znajduje się wieża widokowa, której stan na maj 2016 roku był bardzo zły. Prowadzą na nią dwie drabiny po których strach wejść. Podesty na których się stoi i podziwia widoki też nie są zbyt pewne i najbezpieczniej jak znajduje się na jednym maksymalnie dwie osoby. Widoki owszem warte były tego by wyjść na to ustrojstwo, jednak mamy nadzieję, że w najbliższym czasie stan tej wieży poprawi się znacząco. Podczas odpoczynku na górze uzupełniliśmy zasoby straconej energii. A po zejściu z niej przeszliśmy się po kramach i jednocześnie rozstaliśmy się z naszymi znajomymi. Sami zaś postanowiliśmy zbadać drogę do Wilszni. W tym dniu dotarliśmy jedynie do krzyża, przed którym zmienia się bardzo dobra droga na nieco gorszą. To co pozostało po dawnych mieszkańcach to kilka przydrożnych krzyży. Prócz tego droga jest dość monotonna prosta, ale pełna pięknych widoczków.





Jeżeli chodzi o oznakowanie, to raczej nie ma problemów. Znaki są w dobrym stanie, czytelne i malowane w odpowiednich odległościach. Szlak jest w dobrym stanie technicznym, prócz odcinka MPN - ale myślę że o ile my to możemy wybaczyć i błoto stanowiło dla nas dodatkową atrakcję, o tyle rowerzystom, których spotkaliśmy szczerze współczujemy takiej przeprawy.
Orientacyjne czasy przejścia:
Olchowiec - Baranie: 1h 45min
Tylawa - Olchowiec: 2h 15min
Łączna długość szlaku wynosi około 15 kilometrów.


Na dzisiaj to tyle, serdecznie pozdrawiamy i życzymy udanych wędrówek po beskidzkich szlakach.

Pozdrawiamy



Źródła:
Luboński P., 2012, Beskid Niski. Przewodnik dla prawdziwego turysty
www.beskid-niski-pogorze.pl
Mapa turystyczna Beskid Niski, 2015, skala 1:50 000, Wyd. Compass
"wspomnienia własne"