fauna Beskidu Niskiego - Żaba Trawna

Witajcie,
jesień i zima nie są ulubioną porą dla tego stworzenia - wręcz przeciwnie.. Niemniej jednak dziś przedstawimy Wam Żabę trawną :)
Jak sama nazwa wskazuje przedstawiciele tego gatunku żyją przez większość życia na lądzie. Te żabki są niezwykle aktywne i odporne na zmianę temperatury i złe warunki atmosferyczne. Budzą się nieraz już w marcu, gdy jeszcze zalega śnieg i mają się dobrze do późnej jesieni. Jedynie okres godowy spędzają w zbiornikach wodnych. Najchętniej zimują w szlamie zalegającym na dnie zbiorników wodnych.

Żaba trawna należy do gatunku płazów z rodziny żabowatych, i do rodzaju tzw. żab brunatnych. Po łacinie wspomniana żaba nazywa się mniej "swojsko" - Rana temporaria. Pozostańmy więc lepiej przy polskim języku :)

Na początek wygląd. Na pewno każdy z Was tą żabkę widział, jednak nie można tego działu pominąć. Płaz osiąga zazwyczaj 7 cm długości, ale czasem zdarzają się osobniki nawet 11 centymetrowe. Ciało ma smukłe, pysk szeroki a oczy wyłupiaste. Na ubarwienie składają się różne odcienie brązu, na tym "tle" występują nieregularne, ciemnobrązowe i czarne plamy. U samców w okresie godowym zmienia się nieco ubarwienie - podgardle zmienia kolor na ciemnoniebieski, a na pewien czas zanikają plamy na grzbiecie.

w miłosnym uścisku.../Owczary/

Występowanie: Spotykana jest często. Występuje od na obszarze od płn. Płw. Iberyjskiego do przez Europe Środkową i Płn., Azję, aż po Wyspy Japońskie. De facto jest jedynym płazem żyjącym w pasie arktycznej tundry. Wytworzyła kilka gatunków na tym terenie.
Siedlisko tej żaby odzwierciedla sam Beskid Niski - żaby te bowiem uwielbiają życie w lasach, zarówno liściastych jak też iglastych i mieszanych. Dobrze się jej żyje też na łąkach, nieużytkach i na obszarach aktywności rolniczej. Żyje też naturalnie na bagnach i torfowiskach. Słowem - w Polsce (i na BN) można ją spotkać niemal wszędzie. Jednak aktywność rolnicza jej szkodzi, i dziesiątkuje populacje tego sympatycznego płaza.

Rozród: samice składają skrzek od końca marca do późnego czerwca w zarośniętych zbiornikach wodnych od 5-50 cm głębokości jak stawy, bagna, jeziora, rowy, kałuże, rzeki o wolnym nurcie. Zazwyczaj zdarza się że wiele samic składa jaja w tym samym miejscu, wg niektórych źródeł - samica nie szuka starannie dobrego miejsca do tego celu. Skrzek ma postać galaretowatych kulistych kłębów. Taka postać minimalizuje wahania temperatury i chroni przed drapieżnikami. Kijanki przeobrażają się od czerwca do sierpnia. Ich wielkość może być różna w zależności od warunków panujących w zbiorniku wodnym, Im woda niższa tym wolniej przebiega przemiana, jednak opłaca się ona, gdyż jako żaba ma większą szansę na przetrwanie zimy. W górach zaobserwowano jednak zimujące kijanki. Po przeobrażeniu żabki mają od 1-1,5 cm długości. Dojrzałość płciową osiągają nie później niż w 3 roku życia trwającego 6-8 lat. Samice osiągają dojrzałość płciową rok później niż samce związku z tym cechuje je większa masa ciała. 

młody osobnik w rowie z wodą /Świerzowa Ruska/

Pożywienie: co ciekawe w początkowym stadium rozwoju czyli jako kijanka żywi się glonami roślinami wodnymi i drobnymi zwierzątkami zamieszkującymi wody. Osobniki dorosłe mają nieco odmienny jadłospis od tego co jadały w młodości - stają się mięsożerne. Najchętniej polują o zmierzchu, w nocy, a także podczas deszczu na różnego rodzaju owady ślimaki, a nawet przedstawicieli własnego gatunku.

Opisaliśmy pokrótce co jadają żaby teraz skupimy się na tym dla kogo one stanowią pożywienie. Otóż nie pogardzą nimi rozmaite zwierzęta. Z gadów chętnie zapolują na nie m.in. zaskrońce i żmije, nie pogardzą nimi też ptaki drapieżne i sowy. Ssaki też chętnie je spałaszują w szczególności jeże i borsuki.

Czy jest ona zagrożona wyginięciem? Nie. Występuje bardzo licznie jest najczęściej spotykanym płazem w lasach Europy Środkowej. Jedyne co jej zagraża to my sami, a raczej czynności jakie wykonujemy pozbawiając żabę środowiska życia. Nie wskazane dla tego gatunku jest osuszanie terenu, wylesianie terenów, a także zanieczyszczanie wód, które są idealnym środowiskiem do rozmnażania się tego jak i wielu innych gatunków:)

Serdecznie pozdrawiamy!

Źródła;
www.wikipedia.org
www.pkwe.pl
www.ekologia.pl
www.medianauka.pl

Fauna Beskidu Niskiego - część 4

Witajcie,

dziś pragniemy przedstawić pewnego ciekawego zwierzaka. Na pierwszy rzut oka przypomina węża, lecz gatunkowo należy do rodziny jaszczurek. Uważany jest za trzeciorzędową formę reliktową.

Czy wiecie już kogo mamy na myśli?

Pewnie większość jak nie wszyscy z Was domyślili się że bohaterem dzisiejszego artykułu będzie Pan Padalec. 

Zasięg jego występowania to większa część Europy, sięgając aż do Afryki i Azji. Północną granicę stanowi dla niego Szwecja. Jest to też jedyny gatunek padalcowatych występujących w naszym kraju, na całym jego obszarze. Jest on również objęty ochroną ścisłą na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z 2011 roku. Przyjmuje różnorodne ubarwienie, zazwyczaj na grzbiecie są to odcienie brązu, na brzuchu zaś w zależności od płci czerń u samic i żółtawy deseń u samców. Osobniki młode są ubarwione inaczej i bardzo słabo zaznaczona jest u nich głowa oraz ogon. Ich najczęstszym łupem są ślimaki nagie oraz dżdżownice. Rozmnaża się według różnych źródeł żywo-rodnie lub jajo-żywo-rodnie. Ciąża trwa 11- 13 tygodni, po tym okresie samica wydaje na świat 6-26 młodych. 

Pozostałości pasa barkowego i pasa miednicznego świadczą o tym, że padalec nie zawsze wyglądał jak w obecnych czasach. Jego przodkowie mieli jak i inne jaszczurki cztery kończyny. Świadczą o tym również zawiązki kończyn które tworzą się podczas rozwoju młodych osobników w ciele matki.

Spójrz w oczy padalcowi.. /pl.wikipedia.org/

Nasz dzisiejszy bohater nie należy do dużych jaszczurek. Zazwyczaj osiąga długość 40 - 45 cm, a jego maksymalny wymiar jaki jest w stanie osiągnąć to 50 cm. Jego ubarwienie na grzbiecie określa się jako odcienie brązu czy miedzi, niektóre z osobników posiadają od 2-5 ciemnych linii. Mogą być one tworzone przez zgrupowania plamek czy kresek. Zdarza się również obserwować plamki koloru niebieskiego. Skóra tych fascynujących zwierzaków posiada metaliczny połysk, a to za sprawą drobnych owalnych nieraz zachodzących na siebie łuseczek. Jak już wspominaliśmy zwierzę to przypomina węża, jest ono walcowate i silnie wydłużone. Posiada małą, krótką, jaszczurowatą głowę, która praktycznie nie odgranicza się od  tułowia. To co ich odróżnia od węży to ruchome nieprzeźroczyste powieki, oraz otwory uszne. Oczy mają ciemne źrenice i żółto-czerwone źrenice. Długi ogon zakończony niewielkim kolczastym wyrostkiem, jedynie u ciężarnej samicy wyraźnie odznacza się od reszty ciała. Jest on stosunkowo kruchy i łamliwy, w chwili zagrożenia zwierzę może go odrzucić, po takim incydencie ogon odrasta - nie jest on już tej samej wielkości, różni się też zazwyczaj nieco kształtem.

Pan Padalec :) /pl.wikipedia.org/

Padalec wykonuje wężowate ruchy ciała. Porusz się niezbyt szybko czy zwinnie, w związku z czym poluje na zwierzęta, które nie są w stanie szybko uciec: dżdżownice,  ślimaki bez-muszelkowe. Poluje obserwując ofiarę, a następnie zbliża się do niej bez pośpiechu, by pochwycić ją swymi szpiczastymi zębami. Samo połykanie "posiłku" również zajmuje padalcowi poro czasu - od 10 do 15 minut, ponadto po skończonym posiłku pozbywa się śluzu i zanieczyszczeń ocierając głową o podłoże. Ten gad przypominający węża linieje w odmienny od niego sposób -  zsuwa on ją przez ogon. Ta zwinięta forma wylinki, jest jednak trudna do odnalezienia. Co ciekawe jaszczurka ta cechuje się słabym wzrokiem, z wielkim trudem odróżnia odcienie szarości. Zmysł smaku i dotyku odbiera za pomocą wsuwania języka lekko otwartego języka, a nie zamkniętego jak u węży. Krew samców zawiera od 466000 do 1615000 erytrocytów na mm^3, przy czym wartości te są większe niż u samic. Ilość leukocytów zawiera się  w przedziale 1000 - 5000 na mm^3, przy czym zwiększa się ich ilość zimą, a maleje latem. Zależności takiej nie stwierdzono u innych gadów.

/gadyiplazypolski.amend.pl/

W Europie Środkowej padalce są aktywne od lutego do października, następnie zapadają w sen zimowy. W naszym kraju gady te przebudzają się w marcu/kwietniu, w maju przychodzi pora na sezon rozrodczy, w październiku rozpoczynają sezon zimowy, podczas którego śpią razem z innymi jaszczurkami, wężami czy płazami. W dogodnej kryjówce może się zmieścić nawet 100 padalców, takie miejsca stanowią często nory wykonane przez gryzonie, lecz w przypadku braku takowych padalec sam potrafi wykonać sobie otwór w ziemi sięgającą nie głębiej niż metr i przykryć ją ziemią czy liśćmi. Jest aktywny głównie zmierzch i początek nocy, jednak głód może go wywabić z kryjówki także o innej porze. Spotyka się go niejednokrotnie na nasłonecznionych łąkach, lubi wychodzić po deszczu, zwłaszcza jeżeli był ciepły.

/www.medianauka.pl/

Na tych oto faktach chcieliśmy zakończyć opowieść o tym fascynującym zwierzaku. Mamy nadzieję, że dowiedzieliście się kilku ciekawych rzeczy o tym stworzeniu.
Pozdrawiamy serdecznie i zapraszamy na  Nasz profil na facebooku! Oraz na kolejny artykuł!

Tutaj zaś kilka filmików z YT przedstawiających "Pana Padalca" :) Miłego oglądania :)

/R/



* źródło: wikipedia.org