Zanim wejdziesz, przeczytaj :)

1) Materiały wykorzystane przez nas ( zdjęcia, rysunki, opisy ) służą tylko celom dydaktyczno - informacyjnym, nie czerpiemy z działalności żadnych korzyści. Wykorzystujemy materiały zarówno własne, jak również pozyskane w internecie, lecz tylko by ukazać czytelnikom piękno naszego świata :). Materiał internetowy pozyskujemy legalnie (nie jest on zastrzeżony prawami autorskimi, pochodzi ze źródeł masowych i edukacyjnych) - nie kradniemy niczyjej pracy. Jeśli jednak znajdziesz u nas swoje materiały bez wyraźnej zgody (mogło zdarzyć się niedopatrzenie z naszej strony) i poczujesz się urażony - prosimy, poinformuj nas, a natychmiast znikną one z naszych łamów :)
2) Blog nie ma charakteru naukowego. Jest to strona popularyzatorska. W miarę naszych możliwości (i ponieważ historia to nasze hobby) staramy się jak najwięcej umieszczać informacji historycznych oraz korzystać z literatury tematycznej, niemniej nie gwarantujemy "nieomylności" :)
3) Ilustracje opatrzone znakiem wodnym są naszą prywatną własnością. Jeśli znalazłeś tutaj przydatną ilustrację - napisz do nas. Podobnie rzecz ma się z zamieszczanymi tekstami.

Komentarze

Przywracamy możliwość komentowania wpisów na blogu. Oczywiście przypominamy, że komentarze anonimowe nie będą mogły liczyć na odpowiedź :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MBL Sanok. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MBL Sanok. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 12 kwietnia 2020

Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku

Witajcie,
jako, że nigdzie w obecnej chwili w celach rekreacyjnych wychodzić nie wolno, chcemy Was zaprosić na wirtualną wycieczkę. Mieliśmy okazję być w tym miejscu kilka razy. Za każdym razem było inaczej, a jednocześnie na tyle ciekawie, że chciało się tam wracać. A więc w drogę!

Kościół z Bączala Dolnego datowany na 1667 rok

Murowana kapliczka z miejscowości Jabłonki z 1890 roku

Zawsze, gdy myślę o tym miejscu przypomina mi się żelazny most, po którym przejazd powoduje hałas przypominający dźwięk przejeżdżającego pociągu. Kawałek właśnie za tym mostem, gdy skręcicie w prawo znajdziecie się przed sporę bramą. Kiedy tu przyjechać? Każda pora jest dobra. Byle tylko pogoda nie spłatała Wam figla. Większość bowiem elementów przeznaczonych do zwiedzania znajduje się na zewnątrz. UWAGA po przejściu całego skansenu mogą Was boleć nogi - mają prawo. Jest to największy w Polsce i  drugi w Europie tego typu obiekt. Ma on nie małą, liczącą ponad 38 ha powierzchnię, na której znajduje się około 180 budynków. Skansen posiada też już nie małą tradycję, powstał bowiem w 1958 roku. Jako jego pomysłodawcę podaje się ówczesnego konserwatora zabytków w Rzeszowie - Jerzego Tura. Zaprezentował on swój pomysł Aleksandrowi Rybickiemu, który był kierownikiem działu etnograficznego w Muzeum Historycznym w Sanoku. Tak dzięki tym dwóm Panom mamy teraz wspaniały skansen. Nic by jednak nie wskórali sami, gdyby nie pomoc specjalistów takich jak m.in. Roman Reinfuss - etnograf  badający grupy etnograficzne zamieszkujące Karpaty. Prezentowany jest tutaj dorobek architektoniczny kilku grup etnograficznych: Pogórzan, Dolinian, Łemków i Bojków. My oczywiście najbardziej skupiliśmy się na Łemkach. Chociaż i Pogórzanie są nam bliscy, ze względu na nasze pochodzenie i domy rodzinne.

Bojkowska chyża ze Skorodnego

Młyn wodny z Woli Komborskiej - 2 połowa XIX wieku

Cerkiew greckokatolicka z Rosolina, z 1750 roku
Na początku waszym oczom ukaże się Rynek Galicyjski - taki zwykły z "kocimi łbami" i studnią po środku. A w rynku każdy znajdzie coś dla siebie. Jest sklep kolonialny, krawiec, fryzjer, zegarmistrz, piekarnia, poczta, a nawet karczma. Wszystko mieści się w drewnianych budynkach i posiada wyposażenie pochodzące z ubiegłego stulecia. Była to dla nas nie lada gratka móc oglądać takie relikty przeszłości. Szczególnie, że niektóre z nich znaliśmy z własnego doświadczenia.

Z rynku wychodzi jedna uliczka, którą warto podążyć. Po lewej stronie w 2018 roku była budowana synagoga. Mamy nadzieję, że ma się dobrze. Bo stanowi ona powód, by kolejny raz zawitać w to miejsce.

Bojkowie
Wchodzimy na teren, lekko pagórkowaty. Po drodze mijamy przydrożne kapliczki, aż dochodzimy do jednej z chałup. Ta akurat przyjechała tutaj ze Skorodna (pow. Ustrzyki Dolne). Została zbudowana w 1861 r. Na jej ścianie frontowej, jak i na większości, w okolicach drzwi znajduje się tabliczka z planem budynku i krótkim opisem. Izbę mieszkalną w tej chałupie została wyposażona w sprzęty z okresu międzywojennego. Oczywiście zagroda ta dzieli się na część mieszkalną i gospodarczą oddzielone boiskiem, a przykryte wspólnym dachem.
Kolejnym z elementów wartym przybliżenia jest cerkiew grekokatolicka z 1750 p. w. Koronacji NMP. Posiada ona budowę trójdzielną. Dach zrębowy jest wspólny dla wszystkich elementów świątyni. Wnętrze utrzymane w stylu barokowym. Warto zwrócić uwagę na ikony św. Floriana i Onufrego. Przed cerkwią znajduje się dzwonnica, a po drugiej stronie kostnica. Na przycerkiewnym cmentarzu znajdują się dwie drewniane nagrobne kapliczki przeniesione z Wolicy k. Sanoka.
Ciekawym obiektem jest też młyn wodny z Woli Komborskiej. Tuż obok niego znajduje się zbiornik na wodę. Częścią młyna jest koło, które dzięki sile spiętrzonej wody miało moc by poruszać kamieniami młyńskimi. Sama Wola Komborska nie wchodzi oczywiście w skład Bojkowszczyzny, niemniej młyn stanowi bardzo interesujący przykład zastosowania dostępnych wówczas technologii.

Chyża z Komańczy z 1885 roku


Krótka przerwa w drodze przez "wieś".

Chyża z Królika Polskiego
Łemkowie
Najważniejszym dla nas i najpiękniejszym obiektem w całym tym sektorze jest bez wątpienia cerkiew z Ropek. Została wzniesiona w 1801 roku i nosi wezwanie Opieki  Przenajświętszej Bogurodzicy. Dach zrębowy zwieńczony kopułami z pozornymi latarniami. Wewnątrz polichromia autorstwa braci Bogdańskich z końca XIX wieku. Najwspanialsze w tym wszystkim jest to, że ta cerkiew dalej żyje. Są w niej odprawiane raz na jakiś czas nabożeństwa.
Wśród zagród królują chyże rozmaicie skonstruowane. Wszystko, jak i w dzisiejszych czasach zależało od pomysłowości, mody i zasobności portfela. Bardzo ładnie pokazana została różnorodność zabudowy w zależności od położenia. Nieraz wędrując po opuszczonych łemkowskich wsiach, zastanawialiśmy się jak wyglądało tam życie. Jakie były budynki, czy były podobne do naszych, czy tak samo dzieci się śmiały, a chłopi "robili" w polu końmi? Tu mogliśmy zobaczyć chyżę z Królika Polskiego, która była charakterystyczna dla niektórych miejscowości w środkowej Łemkowszczyźnie. Ma ona zachate z tyłu  budynku, oraz zadaszenie przed domem wsparte na słupach. Co było bardzo praktyczne, gdyż można było pracować na polu pod zadaszeniem podczas niepogody np. przebierając ziarna. Jest tu też chyża bogatego gospodarza z Klimkówki. Posiada ona dwie izby mieszkalne oraz obszerną stajnię, boisko i sąsiek oddzielone sienią. Z okolicy Gorlic możemy podziwiać jeszcze zagrodę jednobudynkową ze Zdyni zbudowaną w początkach XX w. Ta również należała do bogatego gospodarza. Dookoła chałupy są zachaty, które chroniły od silnych wiatrów. W zachacie zamontowano też dodatkowe okna umożliwiające dostęp dodatkowego światła do izby mieszkalnej. Zapewne była to nowinka technologiczna jak na tamte czasy.

Przydrożny krzyż z Krempnej, z końca XIX wieku

Wnętrze pięknej cerkwi z Ropek..

... oraz sama cerkiew, zbudowana w 1801 roku (p.w. Narodzenia Bogarodzicy).
Z Koniecznej przytransportowano tu spichlerz pochodzący z połowy XIX wieku. Jego sklepienie jest kolebkowe, co jest charakterystyczne dla terenów środkowej i zachodniej Łemkowszczyzny, a zostało zaczerpnięte ze Słowacji. Ciekawa jest chałupa ze Smolnika pochodząca z 1925 roku. Posiada ona bowiem malowidła geometryczne i roślinne dookoła okien i drzwi na ścianie frontowej. Jeszcze można spotkać takie zdobienia na wschodniej Łemkowynie. Zagroda z Pielgrzymki, ukazuje natomiast jak duży wpływ na kulturę Łemków miało sąsiedztwo Polaków. Układ budynku jest bardzo podobny jak u polskich sąsiadów. Ciekawym elementem wyposażenia jest stół z kamiennym blatem, wytworzonym zapewne w Foluszu.

Pogórzanie
U Pogórzan mamy pięknie zaprezentowane gospodarstwo duchownego. Miejmy na uwadze, że dawniej ksiądz był na wsi bardzo poważany, nie tylko przez swoją funkcję, ale i majątek. W skansenie możemy podziwiać m.in. plebanię rzymskokatolicką. Składa się ona z pięciu pomieszczeń mieszkalnych, komory sieni i korytarza. Wnętrze zostało urządzone w stylu z początku XX wieku. Tuż obok została umieszczona plebańska stajnia z Libuszy wybudowana pod koniec XIX wieku. Posiada ona 4 pomieszczenia, a każde z nich przeznaczone do innego typu zwierząt: na krowy, konie, jałówki, świnie albo owce.  Z chałup na uwagę zasługuje zagroda z Moszczenicy. Jej właściciel przez długi czas pełnił funkcję wójta - chałupa więc nie należała do ubogich. Znaleźć tu można regał z książkami co w XIX wieku było rzadkością, szczególnie na tym terenie. W sektorze Pogórzan znajdziemy również zagrodę oraz stajnię z Rożnowic. Chałupa z 1858 ma cztery pomieszczenia: komorę izbę i dwie izby mieszkalne, oraz szopę za domem. W stajnie dwa pomieszczenia - osobne dla koni i osobne dla świń lub owiec.

Karczma z Lisznej

Dwór ze Święcan, z roku 1861

Widok w kierunku sektora Pogórzan
Warto zobaczyć chałupę z Rzepiennika Strzyżewskiego, w której to zrekonstruowane zostało koło garncarskie przez garncarza z tej miejscowości. Sama zagroda pochodzi z II połowy XIX wieku, a piec garncarski znajdujący się tuż przed nią datuje się na początek XX wieku. Wkraczamy teraz na teren, gdzie prezentowana jest zabudowa Pogórzan Wschodnich . Ciekawym elementem jest wiatrak z Turaszówki pochodzący z początków XX wieku. Ciekawe w nim jest to, że zamiast skrzydeł posiada koło wiatrowe. Dzięki temu mielenie ziaren było bardziej efektowne. Znajduje się też tutaj stodoła z Jaszczewia wybudowana ok. 1870 roku.Posiada ona 3 pomieszczenia: izbę sąsiek i wozownię. Możemy też zobaczyć przykład chałupy  Pogórzan  Wschodnich czyli z okolic Krosna. Ta konkretna pochodzi z Ustrobna i została wybudowana w 1897 roku.  We wnętrzu znajdują się ciekawe chłopskie meble z okresu międzywojennego. Ściany zostały ozdobione malowidłami kwiatowymi, oraz bukietami z kolorowego papieru .Zwieńczeniem zwiedzania w sektorze Pogórzan jest wizyta w dworze ze Święcan. Składa się on z 10 pomieszczeń oraz z ganku. Niestety żadne wyposażenie, ani sprzęty nie zachowały się z tego dworu. Urządzono go więc na styl średnio zamożnych szlachciców biorąc pod uwagę  okres 1850-1930. Sprzęty i inne wyposażenie pochodzą z podsanockich dworów. Tuż obok dworu możemy podziwiać spichlerz dworski z Ropczyc, wybudowany ok. 1880 r.

Coś niecoś z działu naftownictwa


Niedaleko dworu znajdziecie również niewielki dział archeologiczny, a w nim ciekawe półziemianki wczesnośredniowieczne. Miejsce zdecydowanie godne uwagi!

Dolinianie
W tym sektorze znajdują się zabudowania ludności, która zamieszkiwała teren między Leskiem i Sanokiem. Z Lisznej pochodzi karczma wiejska z 1890 r. Składa się ona z dwóch izb mieszkalnych, oraz obszernej sali szynkowej. Wielka szkoda, że budynek ten w chwili obecnej pełni funkcje magazynowe. Prócz niej w tym sektorze możemy podziwiać zagrodę jednobudynkową z Nowosiółek, gdzie znajduje się wystawa ikon. W chałupie z Tyrawy Solnej jest prezentowana twórczość braci Bogdańskich i stroje ludowe. Prócz tego możemy zobaczyć kilka chałup z terenów zamieszkiwanych przez Dolinian oraz piękną kapliczkę z Uherca.

Zagroda z Rożnowic - 1858 rok

Chałupa z Moszczenicy z 1860 roku




Sektor przemysłowy

Ropa naftowa, czarne złoto.. Działalność Ignacego Łukasiewicza, twórcy pierwszej na świecie lampy naftowej, pioniera przemysłu naftowego na świecie, otworzyła nowe perspektywy dla mieszkańców Polski południowo-wschodniej. MBL w Sanoku postanowiło więc podkreślić znaczenie naftownictwa dla ziem zamieszkanych przez Łemków, Bojków, Dolinian i Pogórzan. W Skansenie, w odrębnej sekcji zobaczycie wiele konstrukcji przemysłowych, maszyn i urządzeń. Zobaczycie m.in. rekonstrukcję wieży wiertniczej typu kanadyjskiego, parowy kocioł lokomobilowy, wóz maziarski z Łosia czy też budynek kuźni kopalnianej. Obiekty duże, małe i ogromne - wszystkie warto zobaczyć.

Migawka z Galicyjskiego Rynku 

Wiatrak z Ujerzowic
Skansen oczywiście się rozwija - tworzony jest np. sektor pasterski. I pewnie to nie koniec.
Polecamy tu zajrzeć - za stosunkowo niedrogą wejściówkę możecie wędrować po skansenie do woli.
Można też wejść z psiakiem. Można również wynająć przewodnika - chociaż chyba przyjemniej spaceruje się samemu.
Z naszej strony dzisiaj tyle. Kilka słów wstępu, kilka zdjęć - jednak resztę musicie zobaczyć sami.
Zapraszamy gorąco!



Źródła inf.:
Banach W., Kasprzak E., 2007, Gdzie wspólne źródła
http://skansen.mblsanok.pl/
https://muzeumbudownictwaludowego.wkraj.pl/html5/index.php?id=83116

niedziela, 31 maja 2015

Okiem wędrowca - Ropki

Witajcie,

dzisiaj zabieramy Was w kolejne przepiękne, chociaż opustoszałe już miejsce. A przynajmniej opustoszałe w dużym stopniu. Zapraszamy do Ropek.

Ropki (łem. Рiпкы, Ripky) leżą w dolince jednego z dopływów rzeki Ropy (potok Ropka), między wzgórzami Gródek(681), Siwiejka (785) i Dzielec (717), na NW od Wysowej. Ropki od zawsze powiązane były z pobliską Hańczową.
Na początku oczywiście historia:
W drodze do Ropek (czerwonym szlakiem)

Wieś powstała w 1581 roku na prawie wołoskim, na "surowym korzeniu". Jej właścicielem był wówczas Adam Brzeziński. Początki (jak to zwykle bywa) były skromne - osada liczyła 3 dworzyszcza wołoskie i jedno sołtysie. Cerkiew zbudowano tu wcześnie, bo już w 1609 roku. Była podległa parochowi w Hańczowej.  W roku 1629 (wedle Rejestru Poborowego) wieś należała do kasztelana oświęcińskiego, a kniaziem był Janus Holczak. Odnotowano wtenczas 4 dworzyszcza wołoskie ("4 łany"). W roku 1680 w dalszym ciągu we wsi były tylko 4 dworzyszcza, ale właścicielem był Jan Zborowski. Przełom XVII / XVIII wieku to czas, gdy Ropki przechodzą pod kuratelę parocha z Izb. Parochię uposażyli w 1757 roku właściciele miejscowości - Marcjanna i Antoni Potoccy. Ciekawy jest fakt, iż z rąk "beskidników" zginął w roku 1721 paroch z Izb. Wieś rozwijała się: w roku 1785 zamieszkiwało ją około 320 osób, głównie grekokatolickich Rusinów (Łemków). Cerkiew XVII - wieczna została zastąpiona nowym obiektem, zbudowanym w 1801 roku. Datę budowy ustalono "profesjonalnie" na podstawie badań dendrochronologicznych. Przy budowie świątyni pomagali m. in. mieszkańcy Wysowej i Hańczowej. Nie dziwi więc fakt, że wieś ponownie dołączyła do parochii Hańczowskiej. Co ciekawe, zmieniono wtedy wezwanie cerkwi (z Narodzenia NMP na Opieki Przenajświętszej Bogarodzicy). Świątynia należy do typu zachodniołemkowskiego. Jest trójdzielna, o konstrukcji zrębowej. Nad babińcem wznosi się wieża - dzwonnica o konstrukcji słupowej. Nawę i prezbiterium nakrywają czterospadowe dachy namiotowe. Dach wieńczą trzy barokowe hełmy (kopuły) z pseudolatarniami. Dach i hełmy są kryte gontem.

przez same Ropki wiedzie wygodna droga szutrowa, przynajmniej letnią porą...

Mieszkańcy Ropek w roku 1853 odkupili od właścicieli wsi las "Debra". A wieś należała w połowie XIX wieku do Adama Rogawskiego. Miejscowość powoli się rozwijała - w 1881 roku w 56 gospodarstwach żyło 336 mieszkańców, z czego 11 stanowili Żydzi. Reszta to Łemkowie. Mieszkańcy gospodarzyli m. in. na 614 morgach ornych,354 morgach lasu i ponad  400 morgach łąk i pastwisk. Sam paroch miał 11 mórg gruntów ornych. We wsi w tym okresie były m. in. olejarnia, tartak parowy, dwie kuźnie, młyn wodny i folusz. We wsi była też karczma. Stała w pobliżu cerkwi, i prowadził ją oczywiście miejscowy Żyd. We wsi mieszkańcy trudnili się różnymi zawodami: byli tu krawcy, tkacze, cieśle, muzykanci, kowale etc. Wieś dzięki temu była w dużej mierze samowystarczalna. Jest to o tyle ważne, że wieś oddalona była o 4 kilometry od głównej drogi prowadzącej z Wysowej do Ropy. Ten 4-kilometrowy odcinek nie zawsze chciał "współpracować" z mieszkańcami...

Tak prezentuje się dziś cerkiew w MBL w Sanoku

przydrożna kapliczka
Cerkiew w Ropkach /fot. F. Strzałko, ze zbiorów Z. Malinowskiego/

Pierwsza wojna nie była dla mieszkańców tak tragiczna jak np. dla sąsiedniej Wysowej. Nie zmąciła mocno życia codziennego mieszkańców.
Wieś funkcjonowała spokojnie. Rozwijała się kulturalnie. Np. w 1927 otwarto czytelnię im. Kaczkowskiego, a trzy lata później zbudowali szkołę. Budynek wzniesiono za pieniądze mieszkańców Ropek i Hańczowej zamieszkałych w USA. Zebrali oni aż 350 dolarów. Taka suma w tamtych czasach zwalała z nóg! Przed wojną było tutaj około 70 gospodarstw.

wejście prowadzące na cmentarz łemkowski

i kilka fotografii z jego wnętrza..


Przyszła II Wojna Światowa. Okres okupacji nie pozostawił po sobie nic "spektakularnego". Nie uniknęła wieś niestety strat ludności - w 1941 wymordowano mieszkającą tutaj rodzinę cygańską, a rok później taki sam los spotkał dwie żyjące tu rodziny żydowskie.  Natomiast wieś zmieniły na zawsze lata powojenne..
W latach 1945 - 1947 wysiedlono niemal wszystkich mieszkańców - pozostało tylko mieszane, polsko - łemkowskie małżeństwo. Pozostała też cerkiew. Ale sama dolina Ropki na wiele lat opustoszała. Ożywili ją nieco w latach 60 i 70  harcerze, przyjeżdżający tu z Warszawy. Upodobali sobie szczególnie cerkiew. Z taśm i płyt odtwarzali w niej cerkiewną muzykę. Świątynią opiekowały się dwie rodziny Łemkowskie, które powróciły tutaj z "Ziem Odzyskanych". Próbowały pozyskać fundusze na jej remont, ale bez skutku. Świątynia niszczała. Zachował się w niej jednak cały,barokowy ikonostas, dzieła słynnych braci Bogdańskich. Jednak nie podzieliła ona losu wielu Łemkowskich świątyń - została w 1978 roku przeniesiona do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Tam prawie 20 lat cierpliwie oczekiwała w magazynie na ponowne złożenie. Dzisiaj góruje dumnie nad łemkowskimi chyżami w Skansenie, znów piękna i przyciągająca wzrok. Wewnątrz odtworzono ikonostas i polichromię.

niektóre krzyże to prawdziwe dzieła sztuki



We wsi gospodarzyło przez lata Technikum Hodowlane z Bystrej k. Gorlic. Wtedy to zbudowano tzw. "Biały dom", w którym to mieszkali uczniowie i ich opiekunowie. Technikum z Ropek się wyprowadziło, ale budynek ten pozostał - dzisiaj pełni rolę pensjonatu.
Co pozostało z dawnych Ropek? Pozostało miejsce po cerkwi. Pozostał też cmentarz łemkowski. Stoją przy skrzyżowaniu dróg do Hańczowej i Wysowej, na niewielkim wzniesieniu. Łatwo je można poznać po kępie dużych drzew. Na cmentarzu zachowało się do dziś kilka pięknych, kamiennych nagrobków. Teren ten ogrodzony jest metalową siatką - co prawda niezbyt estetyczną, ale za to skutecznie chroniącą przed zwierzętami itd.  Pozostały też ruiny zabudowań fermy hodowlanej należącej do Technikum - konstrukcje dość ponure, straszące. Budynki te stoją przy drodze do Hańczowej. Kilkadziesiąt metrów dalej w stronę Hańczowej zobaczyć można niewielkie jeziorko "zaporowe" na potoku Ropka. Miłe dla oka, porosłe przy brzegach roślinnością wodną. Pasjonaci ptaków wodnych czasem mogą spotkać tutaj np. Czaplę siwą.  Do dnia dzisiejszego zachowało się również kilka przydrożnych krzyży i kapliczek.


miejsce po cerkwi

pensjonat ulokowany blisko cmentarza

a tak prezentuje się cmentarz i cerkwisko z drogi

Coraz więcej pojawia się tutaj prywatnych pensjonatów, domów agroturystycznych itd. Na stałe mieszka tutaj około 30 osób. Nijak się to ma do ponad 300 mieszkańców z międzywojnia, prawda?
Ropki to miejsce ciche, spokojne. Znaleźć tu można miejsce dla siebie, odpocząć, przemyśleć wiele spraw.. Odkrył to również Lama Ole Nydahla - Duńczyka, jednego z czołowych reprezentantów buddyzmu w Europie. On to założył tutaj w 1999 roku Buddyjski Ośrodek Odosobnieniowy, należący do Buddyjskiego Związku Diamentowej Drogi Linii Karma Kagyu. Związek ten znajduje się pod opieką XVII Karmapy Taje Dordże, zwierzchnika szkoły Karma Kagyu. Tutaj buddyści znajdują idealne warunki do medytacji i skupienia...
dość zaskakujące widoki jak na Beskidzki krajobraz :)



Ropki są wręcz oplecione szlakami turystycznymi. Przez miejscowość wiodą szlaki: niebieski, czerwony i żółty (dojściowy do szlaku "granicznego"). Od niedawna przez Ropki wiedzie też ścieżka spacerowa nording-walking.  Przez wieś prowadzi także (od strony Stawiszy) Wielokulturowy Szlak Rowerowy. Ropki są też bardzo dobrą bazą wypadową m. in. do Hańczowej, Wysowej czy Izb.

krzyż przydrożny - najbardziej rozpoznawalny "obiekt" z Ropek



praca wre.. drwale nie śpią...

zabudowania Fermy Hodowlanej, a właściwie to już ruiny..

szlaków w opkach nie brakuje :)

są i piesze, i konne...

... nawet fani kijków znajdą tu coś dla siebie
jeszcze jeden rzut oka na fermę, i ruszamy dalej..

Ropki odwiedziliśmy we wrześniu 2014 roku. Szliśmy wówczas z Izb czerwonym szlakiem do Wysowej przez Hańczową. W Ropkach poczuliśmy się jak w raju. Tym bardziej że z Izb trasa prowadzi prawie cały czas "pod górę". Tutaj zaś albo szło się z góry, albo po prostej drodze. Pogoda dopisywała, było ciepło, słonecznie, przejrzyście. Zszokowała nas trochę obecność pensjonatów i towarzyszącej im "infrastruktury". Z jednej strony wyszliśmy dosłownie z lasu, z "łona natury" - a tutaj trafiliśmy na wypasione domy, pensjonaty etc. z placami zabaw dla dzieci, barwnymi ogródkami, trampolinami etc. Dziwne to uczucie było... No ale w pewien sposób nas to zaciekawiło. Zresztą nie mieliśmy czasu się "szokować" - szukaliśmy cerkwiska i cmentarza łemkowskiego. Początkowo myśleliśmy że zlokalizowane są przy zejściu szlaków niebieskiego i żółtego.  A winna temu była dziwna mapa ("testowania" się nam zachciało niesprawdzonych "marek"...). Na szczęście idąc dalej, zobaczyliśmy kępę drzew, charakterystyczną dla "miejsc świętych". Tam też zajrzeliśmy. Uśmiechy na twarzy urosły jak banany :) Cichutko obeszliśmy cerkwisko i cmentarz (zarośnięty wysoką trawą) i ruszyliśmy dalej. Tym bardziej że niemal tuż przy cerkwisku stoi pensjonat, a panowie coś tam remontowali. Idąc dalej, mijaliśmy agroturystyki, domki - potem doszliśmy do "pustki osadniczej", gdzie znów towarzyszyła nam natura i słońce, zaczynające już doskwierać (zbliżało się południe)..


"jezioro zaporowe" na potoku Ropka


Zwolniliśmy przy zabudowie fermy. Zrujnowane budynki gospodarskie, pordzewiałe, nie działające już latarnie, stary, skorodowany ciągnik.. ot, krajobraz bardziej po pegeerowski niż sielski. Na szczęście wkoło było zielono! A dalej - zobaczyliśmy urocze jeziorko na strumieniu. Spiętrzona betonową tamą woda stworzyła prawdziwy dom dla zwierząt i roślin związanych z wodą. Rosły przy brzegach pałki wodne i trzciny, w wodzi uwijały się różne zwierzaki... Szkoda że nie udało się nam żadnego sfotografować... Tak idąc, mijając budynki, krzyże, pola, lasy, wody - doszliśmy do granicy Ropek. A tam, co ciekawe - stała dwujęzyczna, polsko - łemkowska tablica drogowa.
Dalej już ruszyliśmy do Hańczowej - ale o tym innym razem...

Pozdrawiamy serdecznie, mamy nadzieję że post chociaż trochę się spodobał.

kapliczka przy drodze do Hańczowej

idziemy dalej - do zobaczenia!






Źródła informacji:
www.usciegorlickie.pl
www.ropki.com.pl
www.ropki.buddyzm.pl
Luboński P. (red.), 2012, Beskid Niski. Przewodnik dla prawdziwego turysty, Pruszków.
Najnowszy skorowidz wszystkich miejscowości położonych w Królestwie Galicyi i Lodoreryi jakoteż w Wielkim Księstwie Krakowskim i Księstwie Bukowińskim, 1868, Przemyśl
Piechuch A., Żak J., 2011, Łemkowskie cerkwie/ Lemko churches, Warszawa